Categorie archief: Ervaringsverhalen

Erkenning bedrijfsongeval van een werknemer door EHS

bron: https://stralingsbewust.info/

In Frankrijk heeft op 27 september 2018 de rechtbank voor Sociale Zekerheid van Yvelines geoordeeld dat een werknemer een bedrijfsongeval heeft gehad als gevolg van zijn intolerantie voor elektromagnetische velden (EMV). De man, technisch medewerker bij een klantenservice, is op 6 november 2013 onwel geworden op zijn werk. Hij werkt die dag op een plek met een groot aantal mobiele telefoons en tablets. Hij raakt onwel door een versnelde hartslag (tachycardie) en duizeligheid en valt op de grond. Hij wordt naar het ziekenhuis gebracht. Eerder – in 2011 – was de man als elektrogevoelig gediagnosticeerd en de bedrijfsarts had tweemaal – in 2011 en in 2012 – verzocht om overplaatsing naar een andere functie, maar hier was geen gehoor aan gegeven.

Beroep

De ziektekostenverzekering weigert het als een bedrijfsongeval aan te merken omdat de causale relatie tussen het ongeval en het letsel niet zou zijn vastgesteld. Hij stelt beroep in. De rechtbank wijst een arts aan – dr. Mireau, neurochirurg en forensisch wetenschapper – voor medisch onderzoek om vast te stellen of er een rechtstreeks oorzakelijk verband bestaat tussen het geclaimde letsel en het arbeidsongeval van die dag of dat dit het gevolg is van een externe oorzaak.

Medisch onderzoeken

Dr. Mireau stelt dat er geen oorzakelijk verband is en dat het letsel een psychiatrische oorzaak heeft dat gerelateerd is aan een angststoornis en niet aan de werkomgeving. De arts stelt dat het besef dat men zich in een elektromagnetisch veld bevindt, met uitsluiting van elk waarneembaar fysisch verschijnsel, de angstaanval kan veroorzaken.

De rechtbank vindt dit onderzoek onduidelijk en onvoldoende gemotiveerd en stelt dat de externe oorzaak van het ongeval niet is omschreven en aangetoond en verzoekt dr. Pons – universitair hoofddocent in de cervicomaxillo-faciale chirurgie – om een nieuwe medisch onderzoek.

Dr. Pons stelt dat het ongeval niet is veroorzaakt door een traumatische gebeurtenis en dat een causaal verband tussen het letsel en het werk niet is uitgesloten. Zelfs als het niet wetenschappelijk aantoonbaar is kan het letsel te wijten zijn aan zijn gevoeligheid voor EMV. Dit omdat zijn gevoeligheid in 2011 al erkend was en er twee keer werd verzocht om overplaatsing, wat niet gebeurd is. Het letsel dat hij heeft kan dan ook samenvallen met de klachten als gevolg van blootstelling aan EMV.

Oordeel Hof

Het Hof concludeert uit het rapport van dr. Pons dat een psychiatrische oorzaak is uitgesloten. Verder betreft het onwel worden een precieze en plotselinge gebeurtenis waarbij het bestaan van een externe oorzaak niet wordt gemeld door de ziektekostenverzekering en ook niet wordt geobjectiveerd in het rapport van dr. Pons. Daarnaast zijn de adviezen van de bedrijfsarts, dat hij alleen geschikt is voor een functie in een EMV-arme omgeving en om overplaatsing wordt gevraagd, niet gevolgd. Het Hof oordeelt dan ook dat er duidelijke en consistente indicatoren zijn dat het letsel als bedrijfsongeval kan worden aangemerkt en dat het gebrek aan bewijs van een externe oorzaak ertoe leidt dat het als bedrijfsongeval erkend wordt.

In deze uitspraak wordt door het Hof elektrogevoeligheid als oorzaak van het letsel op het werk erkend en is sprake van een bedrijfsongeval. Een paar elementen zijn interessant om aan te stippen.

Onderbouwing artsen

Ten eerste volgt uit deze uitspraak dat niet zomaar kan worden geconcludeerd dat de klachten van psychische aard zijn. Dit moet worden gemotiveerd en aangetoond, zo oordeelt ook de rechter in deze uitspraak. Ook in Nederland zie je vaak dat artsen de klachten door EMV vaak als psychisch duiden zonder dat ze inzichtelijk maken waarop ze zich baseren.

Een goed voorbeeld hiervan in Nederland is een zaak van een vrouw wier psychiater in zijn rapportage aangaf dat ze al haar klachten attribueerde aan EMV en ze geen tot weinig inzicht zou hebben in haar eigen ziektebeeld. Hiermee suggereerde hij dat het niet aan EMV kon liggen en duidde de klachten als psychisch. De vrouw vroeg om een rectificatie van deze rapportage en stelde dat de psychiater alleen iets kon zeggen over haar psychiatrische ziektebeeld – waar hij verder geen onderzoek naar had gedaan en daarmee ook niet had gemotiveerd – en niet of de klachten veroorzaakt werden door EMV, omdat hij daarmee buiten zijn deskundigheid trad. De psychiater gaf de vrouw gelijk en stelde dat hij onvoldoende kennis had om een dergelijke causale relatie aan te nemen of te verwerpen. Een arts dient dus inzichtelijk te maken waarop hij zich baseert bij de diagnosestelling wat ook uit deze uitspraak duidelijk naar voren komt.

Maatregelen werkgever

Verder komt uit deze uitspraak naar voren dat de werkgever in bepaalde gevallen maatregelen moet nemen om zijn zorgplicht als werkgever na te komen. De werkgever is namelijk verplicht zorg te dragen voor de gezondheid van werknemers en daarbij is essentieel dat hij ziekte voorkomt of beperkt en de gezondheid bevordert. Het hof oordeelt hier dat de werkgever heeft nagelaten bepaalde maatregelen te nemen, in dit geval overplaatsing naar een andere functie waar de bedrijfsarts twee keer om heeft gevraagd.

De situatie komt overeen met wat in Nederland gebruikelijk is. De werkgever moet bewijzen dat hij zijn zorgplicht nakomt en er alles aan heeft gedaan het ongeval te voorkomen. Het is wel – wil sprake zijn van een bedrijfsongeval – aan de werknemer om te bewijzen dat er schade is ontstaan en dat hij/zij deze schade tijdens het werk heeft opgelopen. Maar als dat het geval is ligt de bewijslast bij de werkgever. Het is overigens zo dat als de toedracht van een bedrijfsongeval onduidelijk is de werknemer het verband slechts aannemelijk hoeft te maken. En ook bij onzekere risico’s kan het zijn dat de werkgever maatregelen moet nemen om de werknemer tegen deze gevaren te beschermen. Dit op grond van zijn onderzoeksplicht wat betekent dat hij zich zal moeten laten voorlichten over de mogelijke gevaren.

Wetenschappelijke onderbouwing

Verder is van belang is dat het Hof in deze uitspraak oordeelt dat het vermoeden van toerekenbaarheid moet worden aangenomen door een samenstel van duidelijke en consistente indicatoren. Ten eerste is een psychiatrische oorzaak uitgesloten. Daarnaast heeft dr. Pons een eventueel oorzakelijk verband tussen het letsel en het werk niet uitgesloten en schrijft het niet toe aan een niet-werkgerelateerde oorzaak. Verder het feit dat het ging om een precieze en plotselinge gebeurtenis die zich op het werk heeft voorgedaan en een externe oorzaak niet is geobjectiveerd. Daarnaast is de man in een niet aangepaste omgeving blijven werken omdat de verzoeken om overplaatsing niet zijn opgevolgd.

Het is voor de vraag naar de causale relatie tussen het letsel en de blootstelling aan EMV dus niet nodig dat dit ook wetenschappelijk wordt aangetoond. Het gaat hier om het vermoeden op grond van bovenstaande feiten en omstandigheden en de inhoud van de medische verklaringen die het niet uitsluiten. Ook in een Nederlandse zaak is soortgelijk geredeneerd. Hier gaf de beoordelende arts aan dat door diverse behandelaars en belanghebbende consistent is aangegeven dat belanghebbende klachten ontwikkelt na blootstelling aan EMV en dat deze verminderen als de persoon op stralingsarme plekken verblijft en is EMV erkend als oorzaak van de klachten.

Erkenning EHS door andere rechtbanken

Dit is niet de eerste uitspraak waarin EMV als oorzaak van de klachten is erkend. Eerder hebben twee Franse rechtbanken EHS erkend. Het Hooggerechtshof van Grenoble heeft op 17 november 2016 verordonneert dat een slimme watermeter moest worden weggehaald omdat de bewoonster EHS had en het noodzakelijk was dat zij EMV zoveel mogelijk vermeed omdat het anders haar gezondheid zou schaden. En de rechtbank van Toulouse heeft op 6 juli 2015 geoordeeld dat een vrouw recht had op een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Hij baseerde zich hierbij op een artsenverklaring waarin werd aangegeven dat de klachten die de vrouw beschreef onweerlegbaar waren en dat de klachten verdwenen als de oorzaak – EMV – werd weggenomen.

Ook in Spanje heeft de rechtbank van Madrid op 6 juli 2016 geoordeeld dat een man volledig arbeidsongeschikt is voor zijn werk als gevolg van EHS. In Italië zijn ook een aantal uitspraken gedaan waarbij het verband werd gelegd tussen het gebruik van een mobiele telefoon en hersentumoren. Zo heeft de rechtbank van Ivrea op 30 maart 2017 geoordeeld dat een man om deze reden deels arbeidsongeschikt was. De rechtbank haalt hier ook een eerdere uitspraak aan van de rechtbank in Brescia waarin dit verband ook werd bevestigd. En ook de rechtbank van Florence heeft een week na de uitspraak de rechtbank van Ivrea het verband bevestigd.

Martine Vriens

Anne wordt ziek van wifi: ik slaap onder een klamboe.

Bron: www.vrouw.nl/artikel/verhalen-achter-het-nieuws/57333/anne-wordt-ziek-van-wifi-ik-slaap-onder-een-klamboe

Geschreven door Jolien van der Griendt

Anne (49) kwam in 2015 thuis te zitten met een burn-out. Tenminste, dat dacht ze. Coaching, rusten, therapie… Wat de psycholoog/gezinstherapeut ook probeerde: het ging alleen maar slechter. “Ik had het energieniveau van een 85-jarige.” Tot ze ontdekte wat er écht aan de hand was: ze lijdt aan ElektroHyperSensitiviteit (EHS).

Mensen met EHS zijn gevoelig voor de straling van sommige apparaten, zoals bijvoorbeeld mobiele telefoons en WiFi. Omdat de klachten vaag en heel uiteenlopend kunnen zijn, duurt het vaak lang voor mensen erachter komen wat de oorzaak is. En als je er eenmaal achter bent dat je gevoelig bent, moet je vaak ingrijpende aanpassingen doen.

Geen mobiel

Anne: “Ik heb geen mobiele telefoon, en moet altijd nadenken over hoe ik mijn dag indeel. Straling is overal, en als ik een paar uur op een plek met veel straling ben geweest, moet mijn lijf daarna weer een paar uur tot rust komen.

Een citytrip is bijvoorbeeld geen optie: iedereen heeft daar een mobieltje aan, er zijn geen stralingsarme plekken. Mijn man heeft het daar wel moeilijk mee, dat dat niet meer kan. Het is echt zoeken naar stralingsarme plekken. Ik kan ook niet met het openbaar vervoer.

Bromtoon

Bij mij begon het met een bromtoon in mijn hoofd. Ik kreeg ook last van trillingen in mijn benen en armen. Ik zat al thuis met een burn-out, maar kon daardoor nog slechter slapen en raakte dodelijk vermoeid. Ik was jaloers op hoeveel energie mijn buurvrouw (81) had.”

Ik heb het ‘geluk’ gehad dat de bromtoon een soort pulserend ritme had. Daardoor wist ik: ‘Dit is iets dat van buitenaf komt.’ De intensiteit was ook telkens anders, afhankelijk van de plek. Als ik bij een vriendin was, had ik er bijvoorbeeld minder last van dan in mijn eigen huis.

Tintelingen

Ondertussen werden Annes klachten steeds erger. Naast de extreme vermoeidheid had ze last van druk op haar hoofd en sterke tintelingen onder de huid. “Soms hield ik het midden in de nacht ineens echt niet meer, en dan stoof ik mijn huis uit.

Het voelt alsof je heel erg verbrand bent, maar dan toch nog in de zon moet. Je wil er dan gewoon uit, je wil er weg van.” Dat betekende dat Anne op het dieptepunt van haar klachten soms in de auto sliep, omdat dat de enige plek was waar het enigszins ging.

Zendmast

Het was alsof ik langzaam ziek werd van mijn huis. Op een gegeven moment kon ik maar heel kort op de verjaardag van mijn dochter zijn, omdat ik het niet trok om langer te blijven.

Als ik ’s nachts wakker lag, zocht ik wanhopig rond op internet wat me zou kunnen helpen. Op een Duitse site vond ik een artikel over mensen die ook last hadden van zo’n bromtoon. Daar werd het in verband gebracht met een zendmast.

Vaag verhaal

Ik vond het een vaag verhaal, maar wilde het toch maar verder onderzoeken want het zou voor mij de speld in de hooiberg kunnen zijn. Zo kwam ik op het spoor van EHS. In het begin was ik sceptisch, en mijn man al helemaal. Ik ben psycholoog en gezinstherapeut en hij is ook nogal een ‘nerd’; hij wil ook eerst precies weten hoe iets werkt voor hij het zomaar gelooft.

Uiteindelijk heeft een ingenieur ons hele huis doorgemeten. Toen bleek dat we best veel straling hadden: een smart tv die non-stop een eigen WiFi-signaal uitzendt, geluidsboxen die via WiFi werken, mobiele telefoons en opladers…”

Klamboe

De beste manier om te ontdekken of je inderdaad stralingsgevoelig bent, is door te kijken of je klachten verminderen als je uit de straling gaat. “Er zijn speciale klamboes die straling tegenhouden, waar je onder kunt slapen. Ik heb er toen eerst een gehuurd.

Na twee nachten onder die klamboe steeg mijn energieniveau van 1,5 naar 6. Zo heftig: ik kon al maanden bijna niks meer en eindelijk hadden we iets gevonden dat hielp!”

Voicemail

Anne en haar gezin waren blij dat er eindelijk een aanknopingspunt was, maar dat betekende ook dat er heel veel moest veranderen. “Dat is een moeilijk proces. Zelf was ik in het begin ook nog eigenwijs, en wilde ik toch mijn telefoon nog gebruiken.

Maar als ik dan iemand geappt had, tintelden mijn vingers daarna nog twee minuten. En als ik probeerde mijn voicemail af te luisteren, ook al legde ik mijn telefoon op een afstandje op speaker, voelde het alsof ik een soort ‘tik’ op mijn hoofd kreeg.

Aanpassen

Inmiddels is het verboden om telefoons te gebruiken in ons huis. Voor mijn twee pubers was dat wel even heftig. Maar nu vinden ze het eigenlijk wel fijn. Ze merken dat ze niet verslaafd zijn, zoals veel van hun leeftijdsgenoten. En ze vonden dat ik daarvoor eigenlijk ook te veel met mijn telefoon bezig was.

Maar het betekent wel dat ik heel anders in het leven sta. Als ik ergens met iemand heb afgesproken, moet ik accepteren dat iemand soms gewoon niet op komt dagen; ik ben immers niet bereikbaar mocht zijn/haar schema veranderen.

Glans eraf

Er was een tijd waarin ik, als ik boodschappen ging doen, eruit zag alsof ik een minuut gratis winkelen had gewonnen. Zo erg was het om op zo’n drukke plek te zijn. Nu gaat dat gelukkig beter. Ik kan ongeveer drie uur in een ‘slechte’ omgeving zijn. Toen ik met mijn dochter naar The Lion King kon, was dat echt een overwinning.

Toch is de glans een beetje van mijn leven af. Ik kan wel weer meedoen in de maatschappij, maar het voelt alsof ik er nog buiten sta. Ik kan niet in een moderne auto rijden en draag altijd een hoed met bescherming. Ik mijd grote groepen mensen, terwijl ik eigenlijk echt een mensen-mens ben.

Ik moet altijd nadenken over wat ik op een dag wel en niet kan doen, en hoe lang ik moet ‘bijkomen’ als ik op een plek met veel straling ben geweest. De toekomst is onzeker: als ergens een zendmast wordt neergezet, kan het zijn dat ik een nieuw huis of nieuw werk moet zoeken.”

Onderzoeken

Over EHS wordt steeds meer bekend. Er zijn onderzoeken waarin het verband wordt aangetoond, maar ook onderzoeken waaruit dit niet naar voren komt. De wetenschappers zijn er nog niet uit hoe het precies zit.

Bovendien spelen er grote financiële belangen mee. “Dat er niet openlijk over gepraat kan worden, vind ik een van de moeilijkste dingen. Het is een ongemakkelijke waarheid die niemand wil kennen.”

Zichtbaar

Het ‘helpt’ dat het effect van straling op Anne heel zichtbaar is. “Hoe het met mij gaat, is onbewust een soort meter voor of er straling is. Het gebeurde regelmatig dat mijn kinderen merken dat ik opeens minder goed uit mijn woorden kom en wit wegtrek, terwijl ik helemaal niet weet dat er een telefoon in de buurt is.

Tot een van mijn kinderen ineens zegt: ‘Ai, vergeten op vliegtuigstand te zetten!’ Op mijn werk moeten mijn cliënten hun telefoon dus ook uitzetten. Hetzelfde geldt voor collega’s tijdens vergaderingen.

Beroerd

Een keer had een collega per ongeluk haar tas met haar telefoon naast mijn voeten gezet, toen werd ik tijdens die vergadering ineens heel beroerd. Heel vervelend, maar het helpt wel voor het begrip.

Buiten mijn directe familie is dat lastiger. Er zijn echt wel mensen geweest die dachten: ‘Wat is dit, spoort zij nog wel?’. Ik vind het ook niet gek dat mensen het soms niet begrijpen, maar inmiddels maak ik me daar niet zo druk meer om. Ik weet hoe het zit, en dat is het belangrijkst.”

Chronisch vermoeid

Ondanks het feit dat het leven met EHS veel aanpassingen vergt, is Anne ook dankbaar. “Als er ik niet achter was gekomen, had ik nu waarschijnlijk chronisch vermoeid thuis gezeten. Veel mensen met EHS zijn hun baan verloren of zitten thuis, helemaal geïsoleerd. Ik prijs mezelf gelukkig met alles wat ik nog wel kan.”

Electrogevoelige software ingenieur in Jamaica wil stralingsarme computer bouwen.

Bron:https://www.indiegogo.com/projects/low-radiation-computer-for-joel-dean#/

Op de pagina is ook een videofragment met het verhaal van Joel Dean.

Hoe ben ik allergisch geworden voor technologie?

Afgelopen juni heb ik een 4G modem geleend van een vriendin. Op een nacht viel ik ermee in slaap, vlak naast me. De volgende ochtend, toen ik wakker werd, kreeg ik een aantal ongewone symptomen; met name een tintelend, prikkelend gevoel op mijn huid. Ik realiseerde me al snel dat ik me pas zo voelde toen ik dicht bij het 4G-modem was. Na mijn eerste ontkenning deed ik online onderzoek naar mijn symptomen en leerde ik dat deze symptomen vaak worden toegeschreven aan een aandoening die elektrische gevoeligheid wordt genoemd. De reacties die ik kreeg van artsen en goede vrienden deden me geloven dat deze aandoening niet bestond en puur psychologisch was. Dus ging ik verder met het gebruik van mobiele telefoons, Wi-Fi en computers tot op een dag in december het ondenkbare voorkwam – de symptomen kwamen terug. Deze keer wist ik dat elektrische overgevoeligheid echt was. Ik begon met diepgaand onderzoek en werd opgeschrikt door mijn bevindingen. Begraven in forums en nieuwe archieven waren de kreten van duizenden mensen die gevoelig waren geworden en deze ongewone symptomen ervoeren. Voordat ik hulp kon zoeken werd ik vreselijk ziek, moest ik stoppen met mijn baan en moest ik mijn huis, vrienden, gadgets – mijn hele leven lang achter me laten om weg te komen van alle technologie die me ziek maakte. Sindsdien ben ik overal in Jamaica op zoek geweest naar verlichting en nu ben ik op een afgelegen locatie in Guts River, Manchester, wat relatief veilig is.

Wat is er nu gebeurd?

In februari van dit jaar ben ik verhuisd naar Guts River, Manchester. Het is een hele reis geweest. Ik stond voor verschillende uitdagingen, waaronder:

Het verlaten van huis
Het was geen gemakkelijke opgave om het comfort van mijn huis te verlaten en naar de zee te komen, maar ik bouwde een klein dakje boven mijn hoofd met de hulp van familie en vrienden.

Van al mijn gadgets ontdoen
Ik ben een jonge techneut, dus ik ben geïnteresseerd in de nieuwste apps voor communicatie; Whatsapp, Facebook, Twitter, noem maar op. Helaas moest ik mijn tablet, mijn HTC One X en mijn Nokia Lumia verlaten en teruggaan naar de middeleeuwse manier van communiceren door brieven te schrijven (meestal tussen mij en mijn vriendin).

Vind nieuwe manieren van entertainment
Niets te doen, geen Netflix, YouTube of Hulu, moest ik één worden met de natuur en nieuwe manieren vinden om mezelf te vermaken, zoals vissen, spelen met reptielen en zwemmen.

Mijn passie voor software-engineering achterlaten.
Software engineer zijn betekent voor mij de wereld. Het is mijn passie. Ik vind het leuk om apps te maken. Mijn conditie heeft me gedwongen alles achter me te laten, maar ik ben nog steeds hoopvol gestemd. Ik lees nog steeds tekstboeken en schrijf al mijn ideeën op in de hoop dat ik op een dag weer kan coderen.

Ik heb, op de een of andere manier, deze en alle andere uitdagingen die deze voorwaarde heeft opgeleverd, overwonnen. Ik heb nu uw hulp nodig om deze laatste hindernis te overwinnen, zodat ik deze campagne zelf kan updaten met een foto van mij die aan een computer met lage straling werkt.

 

Interview over straling bij Open Huis op Radio 5.

Bron en luisterfragmenten: https://www.nporadio5.nl/uitzendinggemist?show=113&date=18-08-2018

Petra de Joode interviewt Freek van den Hengel en Rob Verboog van de CPLD-Vereniging.

De CLPD-vereniging zet zich in voor mensen die gezondheidsklachten krijgen van zon/UV-licht en van straling door Elektromagnetische Velden. Rob Verboog van de patiëntenvereniging en ervaringsdeskundige Freek van den Hengel vertellen ons alles over deze nog onbekende aandoening. Kijk ook op www.clpd.nl en www.eerlijkoverstraling.nl. 

In het radioprogramma Open Huis van de EO wordt in totaal 34 minuten besteed aan thema straling en gezondheid. De 5 fragmenten van het interview op 18 augustus 2018 staan op website van NPO Radio 5.

 

 

 

Ubiquity, what does it take to disconnect?

‘Ubiquity’ is een film die stralingsleed, elektrosmog, wifistress of hoe je het wil noemen, met overtuiging op de kaart zet, en veel vragen oproept’ – ★★★★, Trouw

De film “Ubiquity, what does it take to disconnect?” draaide in de Nederlandse bioscopen en is op 22 oktober bij de VPRO op NPO2 uitgezonden.

Bron: Baldr Film (met trailer)

Nederland wil met technologie vooroplopen: er zijn handige en nuttige toepassingen en innovatie gaat razendsnel. Tegelijkertijd heeft de straling van draadloze techniek schadelijke biologische effecten op de mens en op heel ons ecosysteem.

Naast al deze wetenschappelijk aantoonbare schadelijke effecten zijn er ook vele verhalen van burgers die ziek worden van de straling van de draadloze netwerken. Zijn zij de kanaries in de kolenmijn? Waar vinden zij nog een veilige plek nu het wereldwijde web van zendmasten zich sluit?

In de Nederlandse film ‘Ubiquity’, laat regisseur Bregtje van der Haak het leven laat zien van drie mensen die de straling van draadloze techniek niet verdragen: een Zweedse ingenieur die aan de wieg stond van de smartphone bij Ericsson, Asaka uit Japans en Anouk uit Nederland.

Zien waar de film draait: Cinemadelicatessen

 

Ziek door straling.

Bron: https://www.ad.nl/binnenlnd/ziek-van-straling en https://verhalen.volkskrant.nl/leven-met-ehs

Fotoserie Koen Verheijden in het AD en de Volkskrant. Vaak worden ze voor gek versleten: mensen die beweren dat ze niet goed worden van zendmasten en wifi. Fotograaf Koen Verheijden zocht ze op.
Florien van Rees 14-01-18, 12:00

Slapeloosheid, oorsuizen, een opgejaagd gevoel, allergieën, hoofdpijn, dodelijke vermoeidheid. Het is slechts een greep uit de klachten die duizenden Nederlanders toeschrijven aan de straling waaraan ze worden blootgesteld. Ze hebben EHS, wat staat voor elektrohypersensitiviteit, ofwel overgevoeligheid voor straling.

Straling komt van hoogspanningsmasten en apparaten met een stekker, die zogeheten laagfrequente elektromagnetische velden vormen. Moeilijker, want vrijwel onmogelijk te omzeilen, is de straling door draadloze communicatie, zoals wifi, gsm, umts en lte (van 3G en 4G). Er komen in sneltempo steeds meer hoogfrequente elektromagnetische velden bij – zijn er nog plaatsen zónder wifi?

Mensen met EHS zeggen bijna nergens heen te kunnen zonder van slag te raken of ziek te worden. Ze melden zich bij de huisarts, die dan braaf ‘solk’ noteert: somatisch onvoldoende verklaarde lichamelijke klacht. Bij de overheid kloppen ze vergeefs aan voor het behoud of het inrichten van stralingsvrije zones. Ze voelen zich niet serieus genomen door de Gezondheidsraad, die meent dat de straling van draadloze communicatie niet schadelijk is met de geldende blootstellingslimieten.

Terwijl bewoners van zogenaamde ‘witte’ gebieden schreeuwen om volledige zendmastdekking, zoeken mensen met EHS juist dekking tegen diezelfde straling. Ze verhuizen, dragen beschermende kleding, verpakken hun huis in folie of slapen onder een klamboe van zilverdraad. Ondertussen raken ze geïsoleerd en weten ze zich geen raad.

Hij is 31 maar voelt zich soms 85.

Rik Bodewes is 31, maar hij voelt zich soms 85. Zo’n elf jaar geleden begonnen zijn klachten, toen de bibliotheek waar hij vaak kwam wifi kreeg. Met de intrede van 4G en sterke routers ging het snel bergafwaarts met hem. Hij is heel snel moe, heeft zere spieren, kan niet tot rust komen, ervaart een drukkend gevoel op zijn hart en problemen met zijn spijsvertering. In de kamer die hij huurt in Drunen, slaapt hij onder een stralingwerende klamboe. Meestal draagt hij beschermende kleding. Rik heeft geen baan, want zelfs voor simpel, zittend werk ontbreekt het hem aan energie. Hij gaat naar de dagbesteding. Een computer heeft hij wel. Bedraad, natuurlijk.

Hoofdpijn van wifistralen.

Zo ziet Dinette Keulen (52) eruit als ze boodschappen doet. Over haar hoed ligt gaas van roestvrij-staal. Onder haar kleren draagt ze een zelfgenaaide blouse en een broek van katoen verweven met koper en zilver. Allemaal om zoveel mogelijk straling te weren, want van tien minuten wifi krijgt ze twee uur hoofdpijn. Voorheen woonde Dinette in Haarlem. Daar worstelde ze jarenlang binnens- en buitenshuis met hoofdpijn, onrust, een ‘raar’ hoofd, branderige ogen en meer akeligs. Nadat ze het verband had gelegd tussen haar malheur, een zendmast en de wifi van de nieuwe onderburen, heeft ze de ‘stralende’ stad verlaten. Op het Friese platteland is minder straling en vindt ze rust. Ze voelt zich een stralingsvluchteling.

In een zilveren kooi van Faraday.

In een zilveren kooi van Faraday. Twee klamboes met zilverdraad moeten Henk de Moei (64) beschermen tegen de hoogfrequente elektromagnetische straling van een umts-mast. Op de vloer ligt stralingswerend doek. In 2012 kreeg Henk last van vermoeidheid, slapeloosheid en meer klachten die zich niet lieten verklaren. Na eindeloos zoeken en meten kwam hij tot de conclusie dat het moest komen door die nieuwe telefoniemast. Verhuizen zou een oplossing zijn, maar Henk woont dicht bij het station van Utrecht en op loopafstand van het centrum. In de bibliotheek leest hij zijn mail. Dus blijft Henk leven en slapen op tienhoog, in zijn zilveren ‘kooi van Faraday’ die straling weert.

Een hartslag van 240.

De hoogsensitieve Wally Verboog (60) uit Werkhoven merkte dertig jaar geleden al dat ze gevoelig is voor straling door draadloze communicatie. En daar is met wifi en 4G alleen maar meer van gekomen. Als ze eraan wordt blootgesteld, krijgt ze spiertrekkingen, piepende oren, gebonk in haar hoofd en voelt ze haar energie afnemen. Bij een ‘overdosis’ krijgt ze een hartslag van 240, waartegen geen pil helpt. Om zichzelf te beschermen, draagt Wally een zelfgemaakte blouse en hoofddoek van zilverweefsel. De stof kost 100 euro per vierkante meter, maar houdt wel 95 procent van de straling tegen. Ook in huis gebruikt ze veel van de stof. Daar zijn de muren bovendien bewerkt met carbonverf en een aluminium weefsel.

De verhuizing loste niets op.

Brieven aan de gemeente en de woningcorporatie, rechtzaken; het mag niet baten. Maria van Tongeren (71) vindt geen gehoor voor haar verhaal dat ze al vijftien jaar gek wordt van hoogfrequente elektromagnetische velden. Oorsuizen, (kop)pijn en krampen in maag en buik: niemand zorgt ervoor dat de straling afneemt. Het is vechten tegen de bierkaai en ze is ten einde raad. Verhuizen van hartje Amsterdam naar Zaanstad heeft geen oplossing gebracht, geld voor een ander huis heeft ze niet; alles is opgegaan aan stralingswerende maatregelen. Eén zijde van haar huis is van boven tot onder afgeplakt met aluminiumfolie. Maria kan geen kant op, want overal komt meer straling in plaats van minder. Ze ziet geen uitweg.

Ook in de kerk is straling.

Jan Janszen (77) woont al meer dan negen jaar in een caravan op het terrein bij een boer in Zeewolde. Hij had het goed voor elkaar, in een mooie flat met nieuwe spulletjes. Maar hij woonde er nog maar net of hij kreeg rare klachten: slapeloosheid, zere spieren, opgezette slijmviezen, duizeligheid. Door de zendmasten op het dak, denkt hij. Nu komt hij alleen nog in de flat om te douchen en de was te doen. Eenmaal terug in zijn met folie afgeplakte caravan heeft hij dagen nodig om bij te komen. Hij slijt zijn dagen met de Bijbel lezen. Naar de kerk kan hij niet meer, want ook daar is wifi. Wat Jan betreft trekken ze overal de stekker uit, en anders dan maar bij hem.

Ziek door wifi-straling: kan dat echt?

Bron: http://www.rtvoost.nl/nieuws/280957/ziek-door-wifi-straling-kan-dat-echt
met videofragment.

Jolanda van Dam uit Almelo heeft elektrohypersensitiviteit (EHS). Zij is overgevoelig voor straling. Tweede Kamerlid Maurits von Martels heeft onlangs Kamervragen over deze aandoening gesteld. Maar wat is EHS?

Jolanda schrijft een boek over hoe straling haar leven bijna kapot heeft gemaakt. “Ik lag trillend in bed, kon nauwelijks slapen, niet concentreren en ik had zulke erge hartritmestoornissen, dat ik bang was eraan te overlijden.” Ze omschrijft het alsof elektriciteit door haar lijf ging.

Huisarts

“De huisarts kon mij niet helpen, want in Nederland is het geen erkende ziekte. Terwijl andere landen er heel serieus mee om gaan. In Frankrijk mogen kinderen op school niet blootgesteld worden aan wifi bijvoorbeeld.”

Huis aangepast

Van Dam heeft alle muren van het huis opnieuw beschilderd of behangen met speciale metaalhoudende folies en verf. “Voor de ramen hebben we vitrage die de straling buiten houdt. Als ik moet bellen, doe ik dat handsfree door de gordijnen heen.”

Onbegrip

“Ik heb geen wifi, geen mobiel, mijn man is de enige die de computer gebruikt. Veel mensen begrijpen het niet. Maar al deze aanpassingen hebben er wel voor gezorgd dat ik geen hartritmestoornissen of hoofdpijn meer heb. Ik kan thuis nu weer redelijk normaal leven.”

Stralingsvrij

Veel storingsgevoeligen zoeken naar stralingsvrije plekken in de natuur. Johan de Ruyter heeft door zijn EHS zijn baan als onderwijsassistent verloren, omdat hij zich door de klachten niet meer kon concentreren. Hij biedt zijn caravan aan aan andere EHS-ers die willen herstellen. “Ik denk dat het echt nodig is om te herstellen.”

Boek

Jolanda van Dam hoopt haar boek in maart 2018 af te ronden.

Gerelateerde artikelen:

10 nov Maurits von Martels (CDA) stelt Kamervragen over elektromagnetische straling

Alice kan niet tegen straling: Het wordt steeds moeilijker, wifi is overal.

Bron: https://www.ad.nl/binnenland/alice-kan-niet-tegen-straling-het-wordt-steeds-moeilijker-wifi-is-overal~ae93d2b9/Alice kan niet tegen straling het wordt steeds moeilijker wifi is overal
Bij het originele bericht van het AD zijn ook nog videofragmenten.

Alice kan niet tegen straling: Het wordt steeds moeilijker, wifi is overal
Er is geen direct verband tussen straling van zendmasten en gezondheidsklachten, blijkt uit nieuw onderzoek. Maar toch heeft Alice Lentjes (62) enorm last van elektromagnetische straling. Wifi is daarom ook uit den boze.

,,Wilt u alstublieft uw smartphone in de vliegtuigstand zetten? Helemaal uit is natuurlijk ook goed.’’ Peter, de man van Alice, vraagt het beleefd. Natuurlijk is zijn verzoek geen verrassing, want Alice lijdt aan Elektro Hyper Sensiviteit. De woning van Peter en Alice Lentjes is om die reden stralingsarm gemaakt. Voor sommige ramen hangt afschermvitrage, sommige muren zijn geschilderd met speciale koolstofverf die afschermt en in sommige muren zit, onder het stucwerk, een beschermende laag. Ze kan er klachtenvrij wonen.

,,De kwaliteit van mijn sociale leven is enorm naar beneden gegaan. Het wordt ook steeds moeilijker. Overal is draadloos internet aanwezig, het aantal zendmasten is gigantisch, alleen in Nederland al meer dan 40.000 masten. Door mijn ziekte ben ik vrienden kwijtgeraakt. Want ik kan er niet meer naartoe. En het is gewoon vervelend om elke keer te vragen de wifi uit te schakelen. Mijn werk moest ik ook al opzeggen.’’

Wat zijn uw klachten als u wordt blootgesteld aan elektromagnetische stralingsvelden?
,,Slapeloosheid, spierkrampen, oorsuizen, bloeddrukdaling, mist in het hoofd en vooral een dodelijke vermoeidheid.’’

Wat kunt u nog wel?
,,Gelukkig is er afschermkleding beschikbaar zodat ik wel gewoon een boodschap kan doen. Maar echt heel lang buiten zijn in stralingsrijke omgevingen lukt niet. Waar ik nog pijnloos van kan genieten zijn fiets- en wandeltochten in natuurgebieden. Als het maar ver van zendmasten is.’’

Worden uw klachten wel serieus genomen? EHS is geen erkende ziekte.
,,Dat is een probleem. Mijn omgeving weet wat de straling met mijn gezondheid doet. Maar ik moet het nog vaak uitleggen. Mensen kijken er vreemd tegenaan. Het is gewoon heel vervelend dat de overheid zegt: er is geen bewijs dat uw klachten te maken hebben met straling. Terwijl er wetenschappers zijn, niet de minste, die waarschuwen voor het bombardement aan draadloze velden en de gevolgen daarvan voor de gezondheid. In sommige landen als bijvoorbeeld Zweden is het wel een erkende ziekte. Daar wordt het serieus genomen.’’

Het is gewoon heel vervelend dat de overheid zegt: er is geen bewijs dat uw klachten te maken hebben met straling
Alice Lentjes
Het Gelre ziekenhuis in Zutphen is een van de weinige zorginstellingen die de ziekte serieus neemt. Voor u had dat ziekenhuis op nummer 1 mogen staan in de Ziekenhuis Top 100, die deze krant onlangs presenteerde?
,,Ja, want dat is volgens mijn informatie het enige ziekenhuis in Nederland dat ervoor zorgt dat patiënten met EHS stralingsvrij kunnen worden onderzocht. Je krijgt een soort van klamboe van twee bij twee bij twee meter over je heen die je afschermt van straling. Dat ziekenhuis houdt tenminste rekening met mensen die niet tegen straling kunnen.’’

Alice Lentjes beschikt over een stralingsmeter zodat ze de hoeveelheid straling kan controleren. Bij haar woning is die vrijwel nihil.
Alice Lentjes beschikt over een stralingsmeter zodat ze de hoeveelheid straling kan controleren. Bij haar woning is die vrijwel nihil. © Jan Houwers

Koppijn en hartkloppingen van wifi

Bron: Omroep Zeeland

Dinsdag 11 juli 2017

Hoofdpijn, slaapproblemen, hartkloppingen, Dieneke Parlevliet uit Zierikzee had er last van en denkt dat dit kwam door elektromagnetische straling. “Zendmasten, smartphones, wifi en andere apparatuur maken me onrustig en vermoeid.”

“Ik kwam erachter in 2003, toen een oom naast me zat te bellen. Ik kreeg acuut hartkloppingen en voelde me heel druk worden. Door de jaren heen merkte ik dat deze onverklaarbare klachten toenamen als ik dicht in de buurt van zendmasten en veel wifi was.”

Stralingswerende muren

En dus heeft Dieneke Parlevliet allerlei aanpassingen gedaan om de straling in haar huis te minimaliseren. “Ik heb thuis geen wifi, maar internet uit een draadje. Ook maak ik gebruik van een speciale draadloze huistelefoon die vijf keer minder straling afgeeft. En in bepaalde muren is stralingswerend doek aangebracht. Je hebt namelijk ook te maken met buren die bijvoorbeeld wifi gebruiken.”

Het is de Zierikzeese gelukt om thuis een stralingsarme omgeving te creëren, maar ook buitenshuis vermijdt ze elektromagnetische straling zo veel mogelijk. “Tijdens een vergadering op mijn werk vraag ik aan collega’s of ze hun smartphone op vliegtuigstand willen zetten.”

Wetenschappelijk bewijs?

De vraag is of elektromagnetische straling echt de oorzaak is van de klachten. Dieneke Parlevliet is ervan overtuigd. “Er zijn wereldwijd wel achtduizend wetenschappelijke onderzoeken gepubliceerd waaruit blijkt dat al die straling slecht is voor ons. In Zweden is elektrogevoeligheid inmiddels een officieel erkende beroepsziekte. Ook in het Europees Parlement is er aandacht voor. Nederland loopt wat dat betreft achter.”

Een andere vraag is hoe het kan dat de één wel elektrogevoelig is en de ander niet. “Het lijkt erop dat sommige mensen een extra buffer hebben. Maar heel veel mensen hebben vage klachten waarvan ze niet wéten dat het door elektromagnetische straling komt. Pas als ze hun wekkerradio en mobiele telefoon van hun nachtkastje halen, merken ze dat ze veel beter slapen.”

Het Zeeuws Platform Stralingsrisico’s bestaat tien jaar (foto: Omroep Zeeland)

Tien jaar Zeeuws Platform Stralingsrisico’s

In 2007 richtte Dieneke Parlevliet met een aantal anderen het Zeeuws Platform Stralingsrisico’s op. In het tienjarig bestaan heeft het Platform vooral bereikt dat stralingsgevaar meer aandacht en bekendheid heeft gekregen. Maar het werk is nog niet af. “In 2018 komt er een nieuwe Omgevingswet die meer verantwoordelijkheid bij gemeenten legt als het bijvoorbeeld om de plaatsing van zendmasten gaat. We willen dus met de Zeeuwse gemeenten om tafel om te kijken hoe we voor alle Zeeuwen een stralingsarme woonomgeving kunnen creëren. En natuurlijk willen we elektrogevoelige Zeeuwen blijven ondersteunen. ”

Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie heeft naar schatting drie procent van de bevolking last van elektrostress. Het energiesysteem van de mens reageert niet altijd goed op elektromagnetische velden van mobiele apparaten. Het menselijk lichaam bevat zelf ook elektromagnetische straling.

Oud-minister-president van Noorwegen en oud-voorzitter van de WHO, Gro Harlem Brundtland

Voormalig premier van Noorwegen en voormalig Algemeen Directeur van de Wereldgezondheidsraad (WHO) Gro Harlem Brundtland krijgt hoofdpijn van het gebruik van een mobiele telefoon. Alsof dat nog niet genoeg is: Mensen in haar nabijheid moeten de telefoon uitzetten om te voorkomen dat ze last krijgt. ”Het is niet het geluid, maar de elektromagnetische straling waar ik op reageer.

Vertaling van het voorpagina-artikel in de Noorse krant “Dagbladet” van 9 maart 2002
Straling van mobiele telefoons geeft Gro Harlem Brundtland hoofdpijn.

Aud Dalsegg

WHO-directeur-generaal Gro Harlem Brundtland (62), krijgt hoofdpijn als ze belt met een mobiele telefoon. Dat is niet het enige: mensen in haar nabijheid moeten hun telefoons uitschakelen om ongemak te voorkomen.

“Het is niet het geluid, maar de elektromagnetische straling waar ik op reageer. Mijn overgevoeligheid gaat zover dat ik zelfs reageer op mobiele telefoons binnen ongeveer vier meter,” vertelt Gro. Als we met haar op het kantoor zitten bij “Helsetilsynet” in Oslo vraagt ze of er een aktieve mobiele telefoon in de kamer is. Ze zegt dat ze een lichte hoofdpijn ontwikkelt. De mobiele telefoon van de fotograaf was ingeschakeld, op de trilstand in de zak van zijn jas.

De vroegere premier heeft zelf geen mobiele telefoon, maar ze ontving voorheen veel gesprekken op de mobieltjes van naaste medewerkers. Ze zegt dat er alle reden is om voorzichtig te zijn met het gebruik van de mobiele telefoon. “In het begin voelde ik alleen een plaatselijke warmte rond mijn oor. Maar de klachten werden alleen maar erger, en werden tot een sterke hinder en hoofdpijn elke keer als ik gebruik maakte van een mobiele telefoon”, zegt Gro. Ze dacht dat ze kon ontsnappen aan de pijn door kortere gesprekken te voeren, maar het hielp niet. Het heeft haar ook niet geholpen om te stoppen met het gebruiken van een mobiele telefoon.

Vandaag de dag is het een hulpmiddel dat iedereen gebruikt, ook op haar werkplek, de World Health Organisation (WHO) in Genève. “Ik voelde me na een tijdje alsof ik een gevoeligheid voor de straling had ontwikkeld. En om niet als hysterisch te worden bestempeld – dat de mensen zouden denken dat dit gewoon iets wat ik me in mijn hoofd had gehaald – heb ik verschillende tests gedaan. Mensen zijn in mijn kantoor gekomen met hun mobieltje verborgen in hun zak of tas. Zonder te weten of deze was in- of uitgeschakeld, hebben we mijn reacties getest. Ik reageerde steeds wanneer de telefoon aan was – nooit wanneer deze was uitgeschakeld. Dus er is geen twijfel mogelijk.”

Hoe zit het met pc’s?
– “Als ik een laptop vastpak om te lezen wat er op het scherm staat, voelt het alsof ik een elektrische schok krijg via mijn armen.”

De hoofdpijn die ze krijgt van de straling van mobieltjes houdt aan tot ongeveer een half uur tot een uur na de blootstelling.

Kan niet tegen draadloze huistelefoons (DECT)

Draadloze huistelefoons worden steeds vaker gebruikt en er wordt gezegd dat ze sterker uitstralen dan mobiele telefoons [omdat de DECT-telefoons niet met laag vermogen kunnen zenden]. Gro kan deze telefoons ook niet uitstaan. Ik krijg onmiddelijk een reactie als ik een dergelijke telefoon aanraak”.

Adviseert u tegen het gebruik van mobiele telefoons?
“We hebben niet genoeg wetenschappelijk bewijs om een duidelijke waarschuwing uit te kunnen brengen. Het is bijvoorbeeld niet aangetoond dat de straling kan resulteren in hersenkanker. De WHO heeft hiervoor een groot onderzoek in gang gezet en in de komende 2-3 jaar zullen we hopelijk betere antwoorden vinden op deze vragen. Maar ik begrijp de wetenschappers die waarschuwen. Ik denk dat we goede redenen hebben om voorzichtig te zijn, en niet meer gebruik te maken van de mobiele telefoon dan strikt noodzakelijk. En hoe jonger je bent, des te meer reden om dit serieus te nemen. Ik vind dat je het voorzorgsbeginsel zou moeten volgen,” aldus Gro Harlem Brundtland.

Voorheen hebben wetenschappers en artsen overgevoeligheid voor elektriciteit genegeerd. De Noorse Vereniging voor Elektrogevoeligen kreeg zoveel weerstand dat ze hun werk moesten stoppen [later zijn ze weer begonnen].

“Maar ik ben ervan overtuigd dat het serieus moet worden genomen. Sommige mensen ontwikkelen een gevoeligheid voor elektriciteit en straling van mobiele telefoons of apparatuur zoals pc’s. Of deze gevoeligheid kan leiden tot nadelige gezondheidseffecten zoals kanker of andere ziekten, weten we nog niet.

Maar ik denk dat we het voorzorgsbeginsel moeten volgen, vooral als het gaat om onze kinderen.”

Voor een Engelse vertaling, zie de Zweedse vereniging Elektrogevoeligheid (feb.se): Gro Harlem Brundtland. (Op de link klikken, dan CTRL-F typen, dan ‘brundtland’ intypen om het artikel te vinden.)

Interview met Gro Harlem Brundtland in BBC News: Mobile fears of world leader (BBC News)

Update juli 2013

Gro Harlem Brundtland heeft opnieuw verklaard dat zij nog steeds elektrogevoelig is. (Bron: microwave news.)

Gro Harlem Brundtland very rarely uses a cell phone, contrary to the impression promoted by the Norwegian Minister of Health that she is no longer electrosensitive, according to a message from Brundtland herself. Brundtland, a medical doctor, is a former prime minister of Norway and was the director of the WHO from 1998 to 2003.

“In her daily work, Gro Harlem Brundtland uses a PC with a cabled, not wireless, Internet connection. Second, she uses a mobile device —a Blackberry— for e-mail. She avoids speaking on cell phones, but has done so a very small number of times,” reads a statement released by Brundtland’s press assistant over the weekend. The message was sent to Thomas Ergo, a reporter for Aftenbladet, a Norwegian newspaper, who broke the story late last week. (See also our report.)

“Brundtland’s comments are the first time she has talked to the press about her electrosensitivity in 11 years,” Ergo noted in an e-mail to Microwave News.

Ergo’s follow-up article on Brundtland ran in Aftenbladet yesterday under the headline, “I Avoid Talking on Mobile Phones.”

Ergo asked Jonas Gahr Støre, the health minister, whether he had misrepresented Brundtland in an effort to promote government policy that RF radiation is safe and causes no ill effects. Støre denied the charge, adding that his views on RF are based on the scientific advice he receives.